Η επίσκεψη στον ψυχοθεραπευτή, πάλαι ποτέ ταμπού, στις
μέρες μας είναι τόσο συνηθισμένη όσο τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ. Άραγε
το αστικό μοντέλο έχει συντελέσει σε αυτό με τους απάνθρωπους ρυθμούς
του, την ώθηση προς την ατομικότητα και την όλο αυξανόμενη αγωνία της
επιβίωσης; Μήπως οι άνθρωποι είχαν πάντα την ανάγκη για παρηγοριά από
τον υπαρξιακό τρόμο, παλιότερα με τη μορφή του σαμάνου, μεταγενέστερα
του ιερέα, και τώρα του ψυχαναλυτή; Ή είναι απλώς μια μόδα, ένα νέο
προϊόν προς κατανάλωση; Στο «Χ εις τον Ψ», η Αλέξια Οθωναίου με καυστικό
χιούμορ και παιγνιώδη διάθεση άλλοτε διερευνά αυτά τα ερωτήματα και
άλλοτε χρησιμοποιεί τη σχέση θεραπευτή-θεραπευόμενου σαν όχημα για
να μιλήσει για τις ανθρώπινες σχέσεις, τα υπαρξιακά αδιέξοδα και την
ανθρώπινη κατάσταση εν γένει, επιβεβαιώνοντας ή αποδομώντας τα
στερεότυπα γύρω από την ψυχανάλυση.
Προλογίζει ο Γιάννης Κιμπουρόπουλος
